8 januari – Het regent!

8 januari 2017

Voordat wij begonnen met onze Zendingsexpeditie, lazen wij allemaal het boekje ‘Als het regent in de bergen’. Een prachtig boekje om ‘in de stemming te komen’ voor deze onvergetelijke reis die wij momenteel aan het beleven zijn. Als u de titel van dit blog leest, zou dit kunnen doen vermoeden dat wij ons regenpak nodig hebben. Nou, integendeel: in tegenstelling tot Nederland, waar het momenteel eindelijk weer eens wit schijnt te zijn, is het hier stralend weer (als de smog wegblijft) en met 25 graden is er in die zin geen vuiltje aan de lucht.

Toch regent het… indrukken! Want wat zijn wij als groep in zo’n korte tijd al naar elkaar toegegroeid. Wat hebben wij veel vragen beantwoord gekregen van de werkers die wij mochten ontmoeten. Maar wat zijn er inmiddels ook veel nieuwe vragen bijgekomen!

Wat moeten we namelijk zeggen als we zoveel mensen ontmoeten die bang zijn om te moeten sterven, omdat zij hun voorouders niet voldoende vereren? Wat als we tempels tegenkomen waar de duistere machten voelbaar aanwezig zijn? Wat als een radeloze moeder ons letterlijk haar kind aanbiedt? Omdat ze het gevoel heeft dat het kindje bij ons een betere toekomst zal hebben? Ons hart huilt bij zo’n ontmoeting.
Wij hebben het antwoord op veel vragen zelf niet. We mogen het bij de Heere neerleggen in ons persoonlijk én gezamenlijk gebed.
Hoe mooi is het om hier, als tot voor kort volslagen onbekenden, vrijuit, van hart tot hart, over te mogen doorspreken? Heerlijk te mogen zingen met elkaar in de auto op weg terug naar onze overnachtingsplek? En er tijdens het zingen achter te komen dat er heel veel antwoorden te vinden zijn in Gods Woord, dat we mogen lezen en waarover we mogen zingen?
Wij voelen ons rijk gezegend om deze Zendingsexpeditie met elkaar te mogen beleven. En we drinken iedere indruk dan ook met volle teugen in.

Vandaag (zondag 8 januari) mochten we na het ontbijt van o.a. noedels en exotisch fruit een traditionele lokale ochtenddienst meemaken in een grote stad in een voor zending gesloten land in Azië. Via een wandeling en een korte reis met de stadsbus kwamen we aan bij de kerk. Op dat moment was de tweede dienst van de ochtend nog in volle gang. Het was bijna onwerkelijk hoeveel mensen er uit de kerk kwamen. Voorafgaand aan de (dus derde) kerkdienst kregen we zangles van een dame die ons de Aziatische versie van ‘Tel uw zegeningen’ aanleerde. Heerlijk om dit gewoon in het Nederlands mee te kunnen zingen. Een koor, bestaand uit jonge mensen, kwam al zingend binnen.

Een gebed dat werd uitgesproken, werd na iedere zin met een volmondig ‘AMEN’ vanuit de gemeente bekrachtigd, gevolgd door de Aziatische versie van het lied ‘Hoe groot zijt Gij’. De schriftlezing vond plaats uit 1 Koningen 17: 10-16 over de weduwe van Zarfath. Het koor vervolgde met een koorzang. Een tweede schriftlezing volgde uit Mattheüs 14:14-21 over de Wonderbare Spijziging.
Een speciaal welkom voor ons als groep volgde: wij moesten opstaan en werden met een hartelijk applaus en goedkeurende knikjes begroet door de gemeente.

De preek ging in hoofdlijnen over het brengen van onze gaven voor het aangezicht van de Heere en dan zal Hij dit vermenigvuldigen. Hoe zien wij dit voor onszelf voor het komende jaar? Willen wij aardse zegeningen of juist de zegen van de Heere? De Heere vermenigvuldigt onze zegeningen.
Vanuit de gemeente werd tijdens de preek een aantal keer ‘Amen’ gezegd op de vraag van de predikant of wij het van de Heere willen verwachten.

De gemiddelde Zendingsexpeditie-ganger verstond er uiteraard geen woord van: nooit eerder was ik zelf onder een prediking die mij van het begin tot het eind boeide, maar waarvan ik geen woord begreep. Maar de onderlinge verbondenheid was duidelijk voelbaar. Onze aanwezigheid en belangstelling werd gewaardeerd door onze broeders en zusters in het geloof. Het regende zegeningen en het bemoedigde hen, maar zeker ook ons, als groep en persoonlijk.

Na een gezellig en bijzonder samenzijn bij een werkersechtpaar thuis, met een heerlijke maaltijd van zelfgebakken brood, verse soepen en eigengemaakte quiche, waarna wij hoorden over het geweldige werk wat onder de BY* mag worden gedaan en wij vervolgens samen heel nadrukkelijk mochten stilstaan bij het verbroken lichaam van Christus en Zijn vergoten bloed, bezochten wij opnieuw een (avond)dienst, nu een dienst, met voornamelijk Engelse en Afrikaanse invloeden. Met veel studenten.
De meditatie handelde over ‘Onze enige hoop en verwachting’ naar aanleiding van 1 Thessalonicenzen 4:13-18. De dag van Jezus’ wederkomst is nabij! Dit leven is slechts een doorgang naar het Eeuwige Leven. Aan de Overkant wordt met open armen op ons gewacht en mogen we worden herenigd met dierbaren die ons tijdens dit aardse leven zijn ontvallen.
Gebruik je kostbare tijd om God te vertrouwen, voortdurend te bidden en over hem te vertellen!
Ben je blij dat Jezus terugkomt? Of ben je bezorgd? Dan moet daarvoor een reden zijn. Denk daar eens over na!
Ter illustratie wordt gelezen uit Mattheus 25: 1-13 over de dwaze en wijze meisjes. Vraag jezelf af: Ben ik klaar? Laten we in alles onze blik gericht houden op Jezus, want Hij komt!
Een indringende boodschap voor een ieder, waarmee we de nieuwe week mogen ingaan. Of dat nu in het verre Azië is of in het ogenschijnlijk veilige Nederland.

Mooi om te zien hoe ook de jongeren hier een actieve positie innemen in het midden van de gemeente! Een aansporing voor onszelf en onze eigen achterban om iedereen, van welke leeftijd of signatuur dan ook, actief te betrekken bij het geheel van de gemeente! En laten we daarbij ons niet bezig houden met randzaken, met het onszelf centraal stellen, maar juist de Heere God de centrale positie geven die Hem toekomt!
Hoe dit alles verder zal uitwerken in ons leven en hopelijk ook dat van onze naasten? Wij weten het niet en geven het over in Zijn handen.
Het regent tot dusverre in ieder geval zegeningen en daarvoor zijn we oprecht dankbaar.

Bidt u en jij mee voor de velen die nog onbereikt zijn door het geweldige Evangelie?
En bidt u en jij persoonlijk tot God wat Zijn plan met uw/jouw leven is?

Een tekst die in dit verband heel nadrukkelijk bij mij binnenkomt is:
“Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, die zal het behouden.”
God geeft de bidder antwoord op Zijn tijd en Zijn wijze. Wees daarvan verzekerd!

Namens mijn mede-Zendingsexpeditie-gangers,
Danny Schurink

* Codenaam voor een specifieke Aziatische bevolkingsgroep waar zendingswerk heel hard nodig is

Elf gemeenteleden uit heel Nederland reizen van 4 t/m 18 januari door Zuidoost-Azië om met eigen ogen het zendingswerk te zien dat hun gemeente steunt. Zo krijgt zending een gezicht!