7 januari – Lopend naar Vietnam!!!

7 januari 2017

Vandaag alweer een mooie dag waarin we met drie auto’s het binnenland ingaan. Na twee uur stapt een Thaise medewerkster in om de dag verder met ons mee te maken. Zij zal ons vandaag iets over haar leven en werk vertellen.

Na weer twee uur rijden stoppen we bij een restaurant waar de repen spek buiten aan een rekje hangen. Binnen weer heerlijk Chinees eten (met stokjes natuurlijk). Aangekomen lopen we tussen bamboe van wel 10 meter hoog en eucalyptusbomen waarvan de naam bijbelse associaties oproept.

Halverwege de klim naar boven vertelt onze Thaise  medewerkster hoe zij is uitgezonden door een drietal gemeenten in Thailand omdat, nadat zij eerst als toeriste in het land was geweest, haar door gebed duidelijk werd waar haar taak lag. Specifiek kwam de bevestiging voor waar zij naar toe moest door wat zij las in Deut. 31:5-7. De bevolking waar zij nu onder werkt is veelal boeddhist, doen aan voorouderverering en animisme. Bij alles bidden zij de goden om hen gunstig te stemmen. Hun leven bestaat uit voortdurende angst.

Evangelisatie is moeilijk want er zijn 17 verschillende taalgroepen met daarin ook nog verschillende dialecten. Dus vaak moet zij weer een nieuwe taal of dialect leren om een nieuwe groep te kunnen bereiken. Het vraagt veel gebed om kracht van de Heilige Geest om dat te kunnen volbrengen.

Maar ieder nadeel heeft ook een voordeel, want die taalverschillen gebruikt zij ook om in contact te komen en zo een ingang te hebben om het goede nieuws te delen.  Inmiddels heeft zij op en rond de universiteit waar zij officieel taalstudie doet, drie groepjes voor bijbelstudie en gebed.

Wat zij doet is gevaarlijk werk, want zij mag geen groepen in haar huis ontvangen, laat staan evangeliseren. Daarom vraagt zij ons gebed om te weten waar haar grenzen liggen en om bescherming zodat zij door mag gaan met haar werk.

Veel mensen waar zij tussen werkt, geloven niets maar zijn wel bang voor de geesten. Daardoor zijn zij hun leven lang gebonden. Dat op zich is een aanknopingspunt voor een gesprek over een geloof wat juist de angst bestrijdt en wat vrijheid geeft en rust. Tot slot wordt zij door éen van ons toegebeden.

Verder lopend komen wij bij indrukwekkende watervallen. Wat een watermassa stort daar continu naar beneden. Als we verder naar boven doorlopen, lopen we zo maar langs de grenspaal Vietnam binnen. Een belevenis op zich. Want ondanks de vele souvenierstalletjes roept de naam Vietnam toch ook veel op aan oorlog en leed. Daar nu zo maar in de zon tussen de bergen en bossen te mogen lopen, doet je wat.

Naast de geweldige omgeving is het ook mooi om op weg te zijn met christelijke medereizigers die uiting willen en kunnen geven van hun levend geloof.  Dat is niet alleen voor de te bezoeken werkers maar ook voor de reizigers een groot goed.

Door de gezelligheid, de prachtige omgeving en de (te) vele foto’s loopt het schema volledig uit de hand. Maar gelukkig staat halverwege weer een bijzondere maaltijd voor ons klaar met allerlei eten waarvan wij geen idee hebben wat het is. Zoals een pannenkoek van gemalen varkensvlees en een schaal met brokken schapenvlees. Gelukkig allemaal van goed te eten tot heerlijk. Eerlijkheidshalve moet vermeld worden dat deze mening niet door iedereen gedeeld wordt. 🙂

Tot slot vieren wij, tot haar eigen verrassing, de 50e verjaardag van de Thaise medewerkster met kaarsjes, gebak en luid het Happy birthday. Zelfs het Hanki panki Changhai werd ingezet. 🙂

Een bijzondere afronding van een prachtige dag.  Zowel qua weer als sfeer. Daar konden de twee uur die wij nog moesten rijden niets aan af doen. Met name ook omdat wij het laatste deel van de rit zingend hebben ingevuld.

Bij aankomst bij het hotel rest ons de dankbaarheid voor een veilige aankomst en een lekker bed.

Elf gemeenteleden uit heel Nederland reizen van 4 t/m 18 januari door Zuidoost-Azië om met eigen ogen het zendingswerk te zien dat hun gemeente steunt. Zo krijgt zending een gezicht!